Home / Lifestyle / Cultuur / Muzikale terugblik op het Dour Festival

© Gerrit Hendrik te Boveldt
Lifestyle

Muzikale terugblik op het Dour Festival

by Marlies de Pape Published on 12 augustus 2014

Vijf dagen na elkaar feesten en concerten, dit alles in een warme en onvergetelijke sfeer. We vertellen je alles!

Dour, dat is vijf dagen zingen, dansen, heupwiegen, springen, de handen in de lucht zwaaien, je hees schreeuwen en je favoriete refreinen scanderen. We kunnen natuurlijk niet op twee plaatsen tegelijkertijd zijn, en daarom is beslissingen nemen en onderhandelen, het moeilijkste: "Als we JOUW groep om 22h gaan zien, dan kan ik nog naar MIJN groep gaan om 1u30." Eens iedereen eruit is gekomen, kunnen we gaan feesten, en we hebben voor jou enkele onvergetelijke momenten neergeschreven.

We onderschrijven de enorme diversiteit van het programma, van speed metal tot zwevende dub en van geestdriftige hiphop tot romantische folk. Het ultieme moment om te ontdekken en je oren wijd open te zetten.
En de sfeer kwam er pas goed in nadat het onweer besloot ook van de partij te zijn.

Kan je het nog leuker bedenken dat je regenlaarzen aantrekken en door de modder te baggeren om één te worden met de natuur (wat een doel). Heb je nog bedenkingen? Bekijk dan zeker de video van onze collega's, en misschien kunnen we je er wel van overtuigen dat de nationale stortbui toch iets had.

Cairo Liberation Front © Gerrit Hendrik te Boveldt

Het dromerigste concert

Mogwai, die nog altijd oorverdovend luid speelt (oordopjes zijn hier niet optioneel), en nog altijd met evenveel melancholie en schoonheid, staat hier bovenaan onze lijst. Het lichtspel ging magisch mooi samen met de trieste balades voor een buitengewoon uur.

De opvallendste zanger

De zanger van The Hives was in een Olympische conditie en juichte de menigte toe met "How are you douring", - het beste woordspelletje van het festival, en "If you like The Hives, clap, and if you don't, whatever, clap too", zoals het een charismatische leader betaamt. Het publiek was breedschalig aanwezig en haalde zijn hart op.

Het ontroerendste concert

De leden van Girls in Hawaii kwamen het podium op om hun laatste album voor te stellen. Daarbij is het bevestigd: ze zijn er nog altijd fantastisch in om luchtige, dromerige en nostalgische rock-pop te creëren.
Maar echt ontroerend is hun voortdurende afwisseling tussen spleen en hoopvolle uitbarstingen. Hun muziek stijgt naar je hoofd en brengt je in een roes. Je zal voortdurend zin hebben om hun refreinen te zingen tot enkele dagen (of weken?) later, erewoord van iemand die altijd naar Rorschach luistert.

De meest bedwelmende muziek

De ritmes van Acid Arab, nu eens kwellend, dan weer elektrisch, deden de temperatuur in de zaal stijgen. Het Turkse duo dat acid house deuntjes mixt met oriëntaalse klassiekers, deed de vonken van het podium slaan. We stellen het cliché dat zegt dat deze genres tegengestelden zijn en totaal niet samengaan, direct in vraag. De alliantie werkt wel degelijk en bruist van energie.

De gekste groep

Deze prijs gaat zonder twijfel naar de leden van Cairo Liberation Front, waarover we het al hebben gehad. Een soundsystem dat chaabi deuntjes mixt, en waar, ondanks de naam, eigenlijk enkele Nederlandse hipsters achter schuilen. Ze komen vermomd aan, verplaatsen zich naar alle kanten, besproeien het publiek met een waterpistool gevuld met wodka, doen aan stagediving op gebrodeerde tapijten en, uiteindelijk, laten ons allemaal op het podium komen om samen te springen.

Loading...

Het langst verwachte concert

NAS besteeg het podium om de 20 jaar van hun onnavolgbare Illmatic te vieren, en de weide stond, op zijn zachtst gezegd, overvol. Wat ons nog het meest verstomd deed staan, was het aantal fans die alle teksten van buiten kenden, ALLEMAAL, en niet enkel de laatste twee lettergrepen van elk refrein (wat dan weer onze specialiteit is, hier op de redactie).
Hun optreden, op een achtergrond van foto's van New York in de jaren 90, afgebikt maar tegelijkertijd enorm cinematografisch, was perfect met een vloeiende flow die niets van zijn grandeur verloren heeft.

De meest geavanceerde deuntjes

De Brit Daniel Avery kon ons zeker verleiden met zijn minimalistische en hypnotiserende electro. Anderhalf uur lieten we ons meevoeren, op energieke deuntjes die zacht beginnen om uiteindelijk uit te barsten. Een bedwelmende muziek waarop je niet stil kan blijven staan.

De meest verbluffende flow

Juffrouw Soom-T behaalt de gouden medaille met haar voordrachten om je kaken uit elkaar te gapen. Een beheerst ritme en een super moment van meeslepende en versterkende ragga.

De leuke verrassing

We hadden enkele bedenkingen bij de house met saxofoon die op dit moment over ons losbarst, en waarvan Bakermat één van de leaders is, maar op het podium overtuigen ze je echt. Je voelt de energie en je laat je volledig meevoeren. Nog eens, de Nederlandse charme hoeft niet meer aangetoond te worden!

by Marlies de Pape

you might also like